قصور پزشکی

ما در صورت نياز ، به پزشکان مراجعه می کنيم تا از ما مراقبت کرده و تخصص خود را ارائه دهند. هنگامی که پزشکان اشتباهات پزشکی قابل اجتناب انجام می دهند ، در تشخيص يا درمان خود سهل انگاری کرده، يا هنگامی که در پيروی از روش های استاندارد با شکست مواجه می شوند ، نتايج می تواند پيامدهای مخربی داشته باشد. پيوند خاصی بين پزشکان و بيماران آنها وجود دارد. رابطه ای منحصر به فرد که بر پايه اعتماد کامل به تخصص و شايستگی آنها بنا شده است. در واقع ، زندگی ما گاهی در دست آنهاست.
يک عارضه جانبی رايج در اين رابطه خاص اين مفهوم است که پزشک اشتباه نمی کند. متأسفانه اين خيلی درست نيست.  
اثبات قصور پزشکی می تواند يک کار بسيار دشوار باشد ، زيرا اقدامات پزشکی و استانداردهای عملی آن دشوار بوده و درک آن پي چيده و اغلب مشکل است. همچنين ، پزشکان در بعضی مواقع از اشتباهات خود و يا انحراف از روش های استاندارد اطلاع ندارند. تحقيق در مورد قصور پزشکی می تواند به متخصصان پزشکی نياز داشته باشد و اغلب شامل جستجوی هزاران صفحه پرونده پزشکی برای اثبات شواهد جلوگيری از نتيجه سوء است. موارد زير نمونه های متداول قصور پزشکی است:  
• خطاهايی با تکنيک های جراحی يا بيهوشی  
• عدم تشخيص صحي ح وضعيت بيمار و اجازه دادن ترخيص بدون درمان  
• از دست دادن علائم هشدار دهنده زاي مان پر خطر و عدم جلوگيری از آسيب هنگام تولد يا آسيب به مادر  • عدم انجام اقدامات لازم برای به حداقل رساندن احتمال عفونت های شديد  
• توصيه دوره غلط درمان يا تجويز دارو که مناسب شرايط نيست  
• سوء استفاده از سالمندان توسط پرستاران خانگی يا کارکنان مراکز کمک به زندگی  
• سهل انگاری در مورد پروتکل های 19-covid
بدون داشتن نمايندگی از تيمی از متخصصان که مسائل پي چيده حقوقی و پزشکی مربوط به موارد قصور را تشخيص می دهند، مسئوليت پاسخگويی به پزشکان به دليل سهل انگاری آنها دشوار است.